Τα δάκρυα

Πόσες φορές αλήθεια δε γεμίζουν τα ματια μας δάκρυα. Μάτια μικρών και μεγάλων. Τρέχουν ασταμάτητα βγαίνοντας από την πηγή της καρδιάς μας. Βλέποντας τα δάκρυα στα μάτια ενός ανθρώπου τα συναιθήματα που μας δημιουργούνται δεν είναι για όλους μας ίδια και ούτε πάντα τα αναμενόμενα. Αλλά και όταν ο ίδιος μας εαυτός είναι αυτός που δακρύζει, ακόμη και τότε δεν είναι πάντα αυτονόητα τα είδη των συναισθημάτων που νιώθουμε. Μακάρι ο Θεός να μας χαριτώνει με εκείνα τα δάκρυα τα ομορφα, τα θεραπευτικά. Εκείνα τα δακρυα που τα δέχεσαι σαμ μια όμορφη βροχή στην ψυχη σπυ που έχει ξεραθεί και έχει μείνει άγονη. Μακάρι ο Θεός να μας επισκέπτεται μέσω αυτών των ωφέλιμων δακρύων. Μακάρι η Παναγία να δέχεται αυτά τα θεάρεστα δάκρυα και αν τα οηγαίνει στον Υιό και Θεό της. Μακάρι ομως ταυτόχρονα ο Θεός να μας λυτρώνει και να μας απαλάσσει από εκείνα τα δάκρυα που αποτελούν τέκνα οργής του εγωισμού μας. Σε ατενίζω Κύριε και αναρωτιέμαι τι πρέπει να κάνω όταν τα βλέπω να βγαίνουν με θρασύτητα και αναισχυντία από τα μάτια μου και από τα μάτια των αδερφών μου. Πως η εικόνα Σου Κύριε ο άνθρωπος αγριεύει και μεταλάσσεται σε πρόσωπο προς αποφυγήν όταν κατακλύζεται από αυτά τα δυσώδη και δυσοίωνα δάκρυα. Αραγε τι πρέπει Χριστε μου γλυκέ να κάνω για να τα αποφύγω και τι να κανω Χριστέ μου ώστε να αποφύγω την αποστροφή μου προς εκείνα τα κακως δακρυσμένα ματάκια. Πώς να τα οδηγήσω και πάλι στη χαρά Σου; Αφήνομαι Κύριε σε σένα, καθοδήγησε με και λύτρωσε με με μια όμορφη γαλήνια επίσκεψη της Χαριτος σου, της γλυκύτητας σου. Μακαρι να μάτια μου να γεμισουν με τα δικά σου ουράνια κια θεόσταλτα δάκρυα και ετσι θολωμένα απο την γλυκυτητα Σου να μπορέσω να ατενισω πολλά άλλα μάτια...