Πώς " είδε" μια δασκάλα την ταινία Καποδίστριας

Αυτές τις μέρες όλο και πληθαίνουν αναρτήσεις για την ταινία : "Καποδίστριας". Νιώθω βαθύτατη την ανάγκη να γράψω πώς ένιωσα εγώ ως Αποστολία, αλλά κυρίως ως δασκάλα παρακολουθώντας χθες την ταινία αυτή. Ως Αποστολία θεωρώ ότι με τη βοήθεια του Θεού η ταινία αυτή θα αποτελέσει ένα ορόσημο στη ζωή μου. Λέγοντας αυτό προσπαθώ να περικλείσω πολλά που δεν μπόρεσαν να συγκρατηθούν μέσα μου αλλά με τη μορφή δακρύων βρήκαν την έξοδό τους. Τι μαθήματα ζωής!! Τι μαθήματα αγιοσύνης! Μαθήματα ανθρωπιάς! Πώς η αγάπη του Χριστού βρήκε φάτνη να γεννηθεί μέσα στην ψυχή του. Πόσα πράγματα δε γνωρίζουμε ή γνωρίζουμε λανθασμένα. Η αγάπη του, η πίστη του, η ελπίδα του, το όραμά του, οι στόχοι του, η αγάπη του στην Παναγία, η ευσέβειά του, η ευλάβειά του, η οξυδέρκειά του και τόσα άλλα. Φυσικά κορωνίδα όλων αυτών η ελεημοσύνη του. Η έμπρακτη αγάπη του στους φτωχούς,στους αδύναμους. Ως δασκάλα ένιωσα τεράστια ευλογία που με αξίωσε ο Θεός να κάνω αυτό το επάγγελμα/ λειτούργημα. Ανυπομονώ να ξαναμπώ σε λίγες ώρες μέσα στις σχολικές αίθουσες και αυτή τη φορά όλα θα είναι διαφορετικά. Θα μπω με πολυ πεισσότερο αίσθημα ευθύνης, καθώς θα σκέφτομαι πως ....συνεχίζω το όραμά του. Να δημιουργηθούν, να πλαστούν εκείνα τα Ελληνόπουλα που εκείνος ονειρεύτηκε και οραματίστηκε. Θα οδηγήσω τα βήματά μου στο σχολείο μακαρίζοντάς τον. Θα σταθώ μπροστά στα παιδιά δοξολογώντας τον Θεό και έχοντας στον νου μου εκε

ίνον και τον αγώνα του για την πατρίδα μας. Ως Αποστολία εύχομαι ο Θεός να τον αναπαύσει. Ως δασκάλα δεσμεύομαι πως με τη βοήθεια του Θεού θα κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου για την Ελλάδα και τα ελληνόπουλά της.