Δοξολογία

Συνήθως λόγω του ότι με χαριτώνει ο Θεός στο γραπτό κομμάτι, όταν θέλω να γράψω μου είναι πολύ εύκολο και ευχάριστο. Σήμερα, αυτή τη στιγμή, νιώθω τόση έντονη την ανάγκη να γράψω για το πόσο δοξάζω τον Θεό. Πού μπορώ όμως να βρω τα λόγια εκείνα που να καλύψουν αυτό που νιώθω , αυτήν την ευγνωμοσύνη που νιώθω για τον Θεό. Υπάρχουν λέξεις, εκφράσεις, προτάσεις που να μπορούν να περικλείσουν μέσα τους όσα πραγματικά δεν μπορούν να περιοριστούν μέσα μου; Ίσως ένα πηγαίο ευχαριστώ; Σκέφτομαι εδώ στα γήινα, οταν θέλουμε να ευχαριστήσουμε έναν άνθρωπο που πραγματικά μας βοήθησε. Τι κάνουμε;Η απάντηση γνωστή... Σε σενα όμως Κύριε τι να προσφέρω; Όλα δικά σου είναι.. Πώς να σε ευχαριστήσω; Κύριε δε θα 'θελα επ' ουδενί να τελειώσουν όλα εδώ χωρίς να εχω προλάβει να σου πω... ευχαριστώ. Σκέφτομαι πως ίσως ένα όμορφο ευχαριστώ να είναι εκείνο που να μπορεί να σταθεί έστω και λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να κατακεραυνώνεται απο τα αμέτρητα και αλλεπάλληλα συγγνώμη που το συνοδεύουν. Καθώς ξεκινώ να Σε υμνώ και να σε δοξολογώ βροχή πέφτουν επάνω μου όσα βρώμικα και άσχημα και αδικαιολόγητα έχω κάνει. Και Θεέ μου έχω την γνώμη πως αν πάνω σε μένα πέφτουν σαν βροχή, πάνω σου πέφτουν σαν καρφιά. Και τότε έντονα σκέφτομαι πως πρέπει σίγουρα να βρω ένα τρόπο να σε ευχαριστήσω και όχι να σε ξανασταυρώσω. (Αποστολία Ρούση)