Αυτές τις μέρες όλο και πληθαίνουν αναρτήσεις για την ταινία : "Καποδίστριας". Νιώθω βαθύτατη την ανάγκη να γράψω πώς ένιωσα εγώ ως Αποστολία, αλλά κυρίως ως δασκάλα παρακολουθώντας χθες την ταινία αυτή. Ως Αποστολία θεωρώ ότι με τη βοήθεια του Θεού η ταινία αυτή θα αποτελέσει ένα ορόσημο στη ζωή μου. Λέγοντας αυτό προσπαθώ να περικλείσω πολλά που δεν μπόρεσαν να συγκρατηθούν μέσα μου αλλά με τη μορφή δακρύων βρήκαν την έξοδό τους. Τι μαθήματα ζωής!! Τι μαθήματα αγιοσύνης! Μαθήματα ανθρωπιάς! Πώς η αγάπη του Χριστού βρήκε φάτνη να γεννηθεί μέσα στην ψυχή του. Πόσα πράγματα δε γνωρίζουμε ή γνωρίζουμε λανθασμένα. Η αγάπη του, η πίστη του, η ελπίδα του, το όραμά του, οι στόχοι του, η αγάπη του στην Παναγία, η ευσέβειά του, η ευλάβειά του, η οξυδέρκειά του και τόσα άλλα. Φυσικά κορωνίδα όλων αυτών η ελεημοσύνη του. Η έμπρακτη αγάπη του στους φτωχούς,στους αδύναμους. Ως δασκάλα ένιωσα τεράστια ευλογία που με αξίωσε ο Θεός να κάνω αυτό το επάγγελμα/ λειτούργημα. Ανυπομονώ να ξαν...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου